Biografie: „Zygmunt Freud.”

Film przedstawia domowe nagrania w domu Zygmunta Freuda, zarejestrowane w latach 1930 – 1939. Komentuje najmłodsza córka Freuda, Anna Freud. Opisuje ciekawe wydarzenia z życia domowego, rodzinne rytuały i zwyczaje.


Zygmunt Freud (ur. 6 maja 1856 roku, zm. 23 września 1939 roku) był austrackim lekarzem neurologiem i psychiatrą, twórcą psychoanalizy. Mimo, że Freud nie był filozofem w ścisłym tego słowa znaczeniu, jego koncepcje funkcjonowania umysłu ludzkiego, odrzucające racjonalność ludzkich wyborów i zachowań na rzecz czynników irracjonalnych i emocjonalnych, wywarły ogromny wpływ na filozofów, uczonych i artystów przełomu XIX i XX wieku, wpłynęły silnie także na obyczajowość, na potoczne rozumienie motywów ludzkiego zachowania i ujmowanie dziecięcej niewinności. Myślą centralną psychoanalizy Freuda było, że psychiczność nie jest identyczna ze świadomością, że istnieje także życie psychicznie nieświadome. Ma ono w całości podłoże irracjonalne: pierwotnymi bowiem elementami życia psychicznego są popędy, zwłaszcza seksualne i agresywne. Pojęcie nieświadomości jest z pewnością najbardziej fundamentalnym pojęciem psychoterapii analitycznej. Psychoanaliza to przede wszystkim teoria tego, co nieświadome oraz technika dotarcia do indywidualnej, przedświadomej psychicznej treści i jej objaśniania. Co więcej, Freud- prawdopodobnie jako pierwszy uczony od czasów starożytnych- uznał wagę marzeń sennych dla zrozumienia życia człowieka. Według profesora neurologii Olivera Sacksa: „ludzie nie przychodzili do Freuda, żeby ich zbadał, przychodzili, gdyż byli udręczeni, opętani obsesjami, doprowadzeni do ostateczności; ponieważ odczuwali zazdrość, byli sfrustrowani, znajdowali się w stanie depresji… Ludzie przychodzili do niego, szukając pomocy. Psychoanaliza rozwinęła się jako metoda badania pacjentów, a równocześnie jako metoda ich leczenia”. Sam Freud tak pisał o swojej popularności w listach do przyszłej żony Marthy Bernays: „nie będę mógł teraz pisać do Ciebie podczas moich godzin przyjęć, gdyż dzieje się zbyt wiele. Poczekalnia jest pełna ludzi…”. Psychoanaliza, choć w zmienionym nieco kształcie nadal jest żywą metodą psychoterapii.


Więcej o życiu, pracy i twórczości Zygmunta Freuda można poczytać w tych miejscach:

Stefan Zweig – „Freud”


Psycholog GdańskPsycholog Gdańsk

 

 

 

 

 

 

 

 


 PSYCHOTERAPIA GDAŃSKPSYCHOLOG GDAŃSKTERAPEUTA GDAŃSK

Biografie: „Melanie Klein.”

Ten krótki film przybliża postać oraz dorobek naukowy Melanie Klein, brytyjskiej psycholog. Melanie Klein urodziła się w Wiedniu w 1882 roku, była główną przedstawicielką nurtu teorii relacji z obiektem. Znacznie rozwinęła technikę terapii dzieci. Dzięki własnej psychoanalizie oraz zainteresowaniom i studiom w tej dziedzinie wyzwoliła się z zahamowań oraz ograniczeń epoki i począwszy od lat dwudziestych poprzedniego stulecia, dokonała wielu odkryć modyfikujących i rozwijających podstawowe idee Zygmunta Freuda. Koncepcje Klein budziły krytyczne ożywienie. Jednych zachwycały i inspirowały, innych skłaniały do sprzeciwu i dezaprobaty. W tamtym też czasie w Brytyjskim Towarzystwie Psychoanalitycznym zarysowała się polemika z poglądami Klein, która w kolejnych latach przekształciła się w konfrontację zwolenników Anny Freud i Melanie Klein. Jej koncepcje stały się inspirujące nie tylko dla psychoanalizy, psychoterapii, psychologii i medycyny, ale również dla filozofii, socjologii, nauk o sztuce i pedagogiki.


Psychoterapeuta Gdańsk„Psychoanaliza to teoria na temat funkcjonowania ludzkiego umysłu, metoda jego badania, a także leczenia. Podstawowym założeniem psychoanalizy jest istnienie nieświadomości. Znaczna część naszego umysłu nigdy nie jest i nie stanie się świadoma. Także doświadczenia świadome mogą zostać zapomniane, czyli wyparte do nieświadomości, a mimo to pozostają aktywne i wpływają na treść i jakość życia. Psychoanaliza jako teoria dotycząca ludzkiego umysłu wywarła wielki wpływ na prądy intelektualne w XX wieku i nadal jest bardzo inspirująca dla współczesnej humanistyki. Specjaliści różnych dziedzin (filozofowie, krytycy sztuki, literatury, filmu) oraz sami psychoanalitycy mogą posługiwać się teorią psychoanalityczną dla interpretacji zjawisk kulturowych, społecznych i politycznych. Psychoanaliza jako metoda badania i leczenia zakłada, że na kształtowanie się osobowości, poza czynnikami wrodzonymi i dziedzicznymi, mają wpływ relacje z rodzicami, a także ważne doświadczenia – narodzin, seksualności, miłości i nienawiści, utraty i śmierci – które przeżywamy od początku życia i które często są źródłem wewnętrznych konfliktów. Te doświadczenia oraz fantazje na ich temat tworzą wzorce, które pozostają nieświadome i określają relacje wobec siebie i innych ludzi w późniejszym życiu. Psychoanaliza umożliwia osobom, które się jej poddają poznanie niektórych nieświadomych mechanizmów i konfliktów, i uzyskanie większego wpływu na własne życie. Psychoanaliza to teoria i metoda stworzona na przełomie XIX i XX wieku przez wiedeńskiego lekarza Zygmunta Freuda (1856-1939), który pokonując opór środowiska we Wiedniu, skupił wokół siebie wielu psychiatrów i specjalistów innych dziedzin, zafascynowanych jego nowatorskim myśleniem na temat funkcjonowania umysłu. Koledzy i uczniowie Freuda rozpropagowali jego teorię w innych krajach Europy i obu Ameryk. Dzięki pracy kolejnych pokoleń jego uczniów i następców psychoanaliza nadal dynamicznie się rozwija, tworząc nowe psychoanalityczne teorie, inspirowane różnymi aspektami teorii Freuda. Jego dzieło okazało się tak oryginalne i inspirujące, że stało się fundamentem współczesnej psychologii i pierwowzorem wielu istniejących metod psychoterapeutycznych. Zygmunt Freud wraz ze współpracownikami założył w 1910 roku Międzynarodowe Stowarzyszenie Psychoanalityczne (International Psychoanalytical Association – IPA), które działa nieprzerwanie od tamtego czasu, ma obecnie ponad 12 tysięcy członków i zrzesza powyżej 100 organizacji psychoanalitycznych z bardzo wielu krajów na wszystkich kontynentach. (…) Psychoanalizę, która jest głębokim i intensywnym procesem badania umysłu i pozwala poznawać to, co w nas nieświadome, mogą podjąć osoby, które chciałyby dowiedzieć się więcej o swoim życiu psychicznym i o mechanizmach, które nim kierują, a są trudne do zrozumienia. Psychoanaliza może być sposobem na rozwój osobowości i osiągnięcie wewnętrznej wolności, dzięki czemu zwiększają się zdolności do nawiązywania długotrwałych głębokich relacji z innymi oraz twórczego wykorzystywania własnych możliwości. Dlatego też psychoanaliza jako metoda leczenia jest wskazana dla osób, które mają w życiu poważne problemy. Mogą to być na przykład trudności w nawiązaniu bliskiej relacji z inną osobą, albo kłopoty w istniejącym związku, problemy z własną seksualnością, konflikty w relacjach społecznych, powtarzające się porażki w pracy. Osoba, która miała w przeszłości traumatyczne doświadczenia może borykać się z powracającymi wspomnieniami tych zdarzeń i z brakiem zaufania do innych, co utrudnia lub uniemożliwia jej normalne funkcjonowanie wśród ludzi. Zdarza się, że człowiek, który utracił bliską osobę, nie może przestać jej opłakiwać i żyć dalej własnym życiem. Ktoś inny z kolei może czuć, że jego kreatywność jest z niejasnych przyczyn zahamowana, co utrudnia mu pracę lub naukę. Niekiedy psychologiczne problemy przejawiają się pod postacią rozmaitych objawów. Są ludzie, których życie jest ograniczone przez sztywność zachowania i konieczność wykonywania określonych rytuałów. Są tacy, którzy doznają paniki na otwartej przestrzeni i tacy, którzy przeżywają ją w zatłoczonych czy zamkniętych pomieszczeniach. Lęk jest bardzo częstym objawem u ludzi zgłaszających się na psychoanalizę – może dotyczyć czegoś bardziej lub mniej określonego, ale często jest to lęk egzystencjalny, dotyczący na przykład tego, co przyniesie przyszłość i czy dadzą oni radę sprostać jej wyzwaniom. Często mają oni także przeżycia depresyjne – obniżony nastrój, zahamowaną aktywność, brak nadziei, smutek. Wiele osób skarży się także na różne dolegliwości cielesne, dla których nie znaleziono fizycznego uzasadnienia. Ludzie, którzy decydują się na psychoanalizę na ogół podejrzewają, że przyczyna ich trudności i niepowodzeń może leżeć w nich samych i pragną ją poznać, by rozwiązać psychiczne konflikty, które powodują, że życie jest dla nich tak trudne. Leczenie psychoanalizą, podobnie jak każde inne, ma na celu przyniesienie pacjentowi ulgi w cierpieniu. Psychoanalityk nie koncentruje się jednak na usuwaniu objawów cierpienia, tylko szuka jego przyczyn w nieświadomości, sięgając do najwcześniejszych doświadczeń pacjenta i analizując ich wpływ na jego aktualne relacje i zachowanie.”

cytat zaczerpnięty ze strony internetowej Polskiego Towarzystwa Psychoanalitycznego


więcej o Melanie Klein można przeczytać na stronie internetowej Instytutu Studiów Psychoanalitycznych im. Hanny Segal (www.isphs.pl) lub w jej biografii autorstwa Julii Segal (www.gwp.pl/4329,melanie-klein-biografia.html)


PSYCHOTERAPEUTA GDAŃSKPSYCHOLOG GDAŃSK