Wykłady: „Potęga introwertyków.”

Gabinet Psychoterapii GdańskFilm przedstawia ciekawe przemówienie dotyczące introwersji i ekstarwersji. Susan Cain mówi o współczesnej kulturze, w której bycie ekstrawertykiem, osobą otwartą, towarzyską, aktywną jest najbardziej pożądane i nagradzane. W swojej wypowiedzi rozważa pozycję i samopoczucie osób bardziej zamkniętych oraz sposób, w jaki mogą się one odnaleźć w dzisiejszym, „pędzącym” społeczeństwie.

W świecie, który tak bardzo ceni walory towarzyskie i otwartość, introwerytycy napotykają na wiele trudności. Ale, jak twierdzi w pasjonującej prezentacji Susan Cain, introwertycy wnoszą do naszego życia ważne talenty i zdolności. Powinniśmy ich cenić i szanować. Wystąpienie zostało zrealizowane w ramach konferencji TED (Technology, Entertainment, Design).


Gabinet Psychoterapii GdańskSusan Cain (ur. 1968) jest amerykańską pisarką, wykładowczynią, autorką poczytnej książki pod tytułem: „Quiet: The Power of Introverts in a World That Can’t Stop Talking” („Cisza: Siła introwertyków w świecie, który nie może przestać mówić”), w której argumentuje, że współczesna, zachodnia kultura zdecydowanie nie docenia i nie szanuje cech i możliwości ludzi introwertyjnych. Susan Cain studiowała prawo na Uniwersytecie Harvarda, gdzie zdobyła dyplom prawniczy w roku 1993. Początkowo pracowała jako adwokat na Wall Street, potem jako konsultant mediacyjny. Cain zakończyła swoją karierę prawniczą dla spokojniejszego życia i zawodowo zajęła się swoją pasją- pisarstwem.


tutaj można zobaczyć ten film z polskimi napisami:


PSYCHOLOG W GDAŃSKUGABINET PSYCHOTERAPII GDAŃSK

Wykłady: „Jak pamięć operacyjna nadaje sens światu.”

Czy kiedykolwiek byłeś w trakcie rozmowy i zapomniałeś, jaki jest jej temat? Albo przechodziłeś do drugiego pokoju i zapominałeś- po co? „Życie dzieje się bardzo szybko i trzeba uchwycić ten niespójny potok doświadczeń i wydobyć z niego znaczenie” – w zabawnym, pouczającym wystąpieniu psycholog edukacyjny Peter Doolittle opowiada o istotności i ograniczeniach pamięci operacyjnej – funkcji mózgu, która pozwala nadawać sens temu, co się aktualnie dzieje. Podpowiada również, jakie „tricki” można wykorzystywać na co dzień, by usprawnić pracę swojego systemu poznawczego. Pamięć robocza jest niezwykle ważnym procesem, który pozwala nam na przetwarzanie i magazynowanie bieżących informacji i wydarzeń pochodzących z otoczenia oraz zintegrowanie ich z pamięcią długotrwałą.


Gabinet Psychoterapii GdańskPeter Doolittle jest profesorem psychologii edukacyjnej, na co dzień wykłada w Szkole Edukacji na Uniwersytecie Virginia Tech. Jego praca naukowa skupia się głównie na zagadnieniach takich jak: uczenie się w środowisku przepełnionym multimediami oraz rola pamięci roboczej w procesie nabywania wiedzy i funkcjonowaniu człowieka. Posiada 25- letnie doświadczenie w pracy badawczej i uniwersyteckiej, o psychologii edukacyjnej wykłada na całym świecie- uczy studentów na uczelniach prywatnych i publicznych (wykłada takie przedmioty jak: „Kognitywistyka”, „Konstruktywizm i Edukacja”, „Psychologia Poznawcza i Multimedia”, „Uczenie na Uniwersytecie”). Jest redaktorem naczelnym International Journal of Teaching and Learning in Higher Education oraz redaktorem International Journal of ePortfolio. Na swojej rodzimej uczelni został wyróżniony nagrodą „the University Alumni Award for Excellence in Teaching” (nagrodą za „Perfekcję w Nauczaniu”). Opublikował ponad 40 artykułów i rozdziałów książek, prezentował swoje wystąpienia na ponad 100 naukowych konferencjach. W trakcie swojej kariery akademickiej uzyskał ponad 2 miliony dolarów dofinansowania na badania naukowe, zgłębiające tajemnicę ludzkiej pamięci. Jak przystało na badacza analizującego wpływ postępu multimedialnego na rozwój intelektualny, sam jest bardzo aktywny w sieci (między innymi na portalu społecznościowym „Twitter”).


tutaj można zobaczyć ten film z polskimi napisami:


GABINET PSYCHOTERAPII GDAŃSKPSYCHOTERAPEUTA W GDAŃSKU

Wykłady: Otto Kernberg – „Wstęp do psychoanalizy.”

Psycholog GdańskDr Otto Kernberg opowiada o podwalinach psychoterapii psychodynamicznej, przedstawia analizę przypadków oraz omawia niektóre mechanizmy obronne. Film wyreżyserował Peter Zagermann. Dr Otto Kernberg urodził się w Wiedniu, razem z rodziną wyemigrował do Chile w 1939 roku. Początkowo studiował biologię i medycynę, potem psychiatrię. Zaangażował się w pracę psychoanalityczną w Chilean Psychoanalytic Society. Po raz pierwszy przybył do Stanów Zjednoczonych w 1959 roku, zaczął studiować tajniki psychoterapii (razem z Jerome Frank) w Johns Hopkins Hospital. W 1973 roku przeniósł się do Stanów Zjednoczonych na stałe. Był przewodniczącym Międzynarodowego Towarzystwa Psychoanalitycznego w latach 1997 – 2001. Dr Otto Kernberg obecnie jest dyrektorem Instytutu Zaburzeń Osobowości w Nowym Jorku oraz profesorem psychiatrii w Weill Cornell Medical College. Prowadzi szkolenia i superwizje psychoterapeutów z Centrum Szkolenia i Badań Psychoanalitycznych na Uniwersytecie Columbia. Autor wielu artykułów i książek poświęconych zaburzeniom osobowości. Jest twórcą znaczących teorii dotyczących etiologii, rozumienia i leczenia zaburzeń narcystycznych. W dziedzinie psychiatrii Profesor Otto Kernberg otrzymał wiele nagród uznających jego wkład w leczenie zaburzeń osobowości. Na świecie jest najbardziej znany z teorii dotyczących leczenia terapeutycznego głębokich zaburzeń osobowości typu borderline. W swojej pracy i stworzonym paradygmacie pracy skoncentrowanej na przeniesieniu łączy wątki teorii psychologii ego, nurtu kleinowskiego oraz teorii relacji z obiektem. Był mężem Pauliny Kernberg (psyciatry dziecięcej) do jej śmierci w roku 2006.


„Psychoanaliza to teoria na temat funkcjonowania ludzkiego umysłu, metoda jego badania, a także leczenia. Podstawowym założeniem psychoanalizy jest istnienie nieświadomości. Znaczna część naszego umysłu nigdy nie jest i nie stanie się świadoma. Także doświadczenia świadome mogą zostać zapomniane, czyli wyparte do nieświadomości, a mimo to pozostają aktywne i wpływają na treść i jakość życia. Psychoanaliza jako teoria dotycząca ludzkiego umysłu wywarła wielki wpływ na prądy intelektualne w XX wieku i nadal jest bardzo inspirująca dla współczesnej humanistyki. Specjaliści różnych dziedzin (filozofowie, krytycy sztuki, literatury, filmu) oraz sami psychoanalitycy mogą posługiwać się teorią psychoanalityczną dla interpretacji zjawisk kulturowych, społecznych i politycznych. Psychoanaliza jako metoda badania i leczenia zakłada, że na kształtowanie się osobowości, poza czynnikami wrodzonymi i dziedzicznymi, mają wpływ relacje z rodzicami, a także ważne doświadczenia – narodzin, seksualności, miłości i nienawiści, utraty i śmierci – które przeżywamy od początku życia i które często są źródłem wewnętrznych konfliktów. Te doświadczenia oraz fantazje na ich temat tworzą wzorce, które pozostają nieświadome i określają relacje wobec siebie i innych ludzi w późniejszym życiu. Psychoanaliza umożliwia osobom, które się jej poddają poznanie niektórych nieświadomych mechanizmów i konfliktów, i uzyskanie większego wpływu na własne życie. Psychoanaliza to teoria i metoda stworzona na przełomie XIX i XX wieku przez wiedeńskiego lekarza Zygmunta Freuda (1856-1939), który pokonując opór środowiska we Wiedniu, skupił wokół siebie wielu psychiatrów i specjalistów innych dziedzin, zafascynowanych jego nowatorskim myśleniem na temat funkcjonowania umysłu. Koledzy i uczniowie Freuda rozpropagowali jego teorię w innych krajach Europy i obu Ameryk. Dzięki pracy kolejnych pokoleń jego uczniów i następców psychoanaliza nadal dynamicznie się rozwija, tworząc nowe psychoanalityczne teorie, inspirowane różnymi aspektami teorii Freuda. Jego dzieło okazało się tak oryginalne i inspirujące, że stało się fundamentem współczesnej psychologii i pierwowzorem wielu istniejących metod psychoterapeutycznych. Zygmunt Freud wraz ze współpracownikami założył w 1910 roku Międzynarodowe Stowarzyszenie Psychoanalityczne (International Psychoanalytical Association – IPA), które działa nieprzerwanie od tamtego czasu, ma obecnie ponad 12 tysięcy członków i zrzesza powyżej 100 organizacji psychoanalitycznych z bardzo wielu krajów na wszystkich kontynentach. (…) Psychoanalizę, która jest głębokim i intensywnym procesem badania umysłu i pozwala poznawać to, co w nas nieświadome, mogą podjąć osoby, które chciałyby dowiedzieć się więcej o swoim życiu psychicznym i o mechanizmach, które nim kierują, a są trudne do zrozumienia. Psychoanaliza może być sposobem na rozwój osobowości i osiągnięcie wewnętrznej wolności, dzięki czemu zwiększają się zdolności do nawiązywania długotrwałych głębokich relacji z innymi oraz twórczego wykorzystywania własnych możliwości. Dlatego też psychoanaliza jako metoda leczenia jest wskazana dla osób, które mają w życiu poważne problemy. Mogą to być na przykład trudności w nawiązaniu bliskiej relacji z inną osobą, albo kłopoty w istniejącym związku, problemy z własną seksualnością, konflikty w relacjach społecznych, powtarzające się porażki w pracy. Osoba, która miała w przeszłości traumatyczne doświadczenia może borykać się z powracającymi wspomnieniami tych zdarzeń i z brakiem zaufania do innych, co utrudnia lub uniemożliwia jej normalne funkcjonowanie wśród ludzi. Zdarza się, że człowiek, który utracił bliską osobę, nie może przestać jej opłakiwać i żyć dalej własnym życiem. Ktoś inny z kolei może czuć, że jego kreatywność jest z niejasnych przyczyn zahamowana, co utrudnia mu pracę lub naukę. Niekiedy psychologiczne problemy przejawiają się pod postacią rozmaitych objawów. Są ludzie, których życie jest ograniczone przez sztywność zachowania i konieczność wykonywania określonych rytuałów. Są tacy, którzy doznają paniki na otwartej przestrzeni i tacy, którzy przeżywają ją w zatłoczonych czy zamkniętych pomieszczeniach. Lęk jest bardzo częstym objawem u ludzi zgłaszających się na psychoanalizę – może dotyczyć czegoś bardziej lub mniej określonego, ale często jest to lęk egzystencjalny, dotyczący na przykład tego, co przyniesie przyszłość i czy dadzą oni radę sprostać jej wyzwaniom. Często mają oni także przeżycia depresyjne – obniżony nastrój, zahamowaną aktywność, brak nadziei, smutek. Wiele osób skarży się także na różne dolegliwości cielesne, dla których nie znaleziono fizycznego uzasadnienia. Ludzie, którzy decydują się na psychoanalizę na ogół podejrzewają, że przyczyna ich trudności i niepowodzeń może leżeć w nich samych i pragną ją poznać, by rozwiązać psychiczne konflikty, które powodują, że życie jest dla nich tak trudne. Leczenie psychoanalizą, podobnie jak każde inne, ma na celu przyniesienie pacjentowi ulgi w cierpieniu. Psychoanalityk nie koncentruje się jednak na usuwaniu objawów cierpienia, tylko szuka jego przyczyn w nieświadomości, sięgając do najwcześniejszych doświadczeń pacjenta i analizując ich wpływ na jego aktualne relacje i zachowanie.”

cytat zaczerpnięty ze strony internetowej Polskiego Towarzystwa Psychoanalitycznego


więcej informacji o Instytucie Zaburzeń Osobowości można znaleźć na stronie internetowej: 

www.borderlinedisorders.com


PSYCHOLOG GDAŃSKGABINET PSYCHOTERAPII GDAŃSK