Wywiady: ”Mamo, chciałbym cię zabić”.

Intrygująca rozmowa o agresji, wychowywaniu dzieci w dzisiejszych czasach, parentyfikacji i rodzicach „pozwalających swoim dzieciom na wszystko”:

Gabinet Psychoterapii w Gdańsku„Dlaczego dzieci zaczynają okazywać agresję względem rodziców? Jak kształtują się relacje we współczesnej rodzinie? Kiedy rodzice powinni poprosić o pomoc specjalistę? Rozmawiamy o tym z psychologiem Hubertem Czemierowskim:

Lukas i Elias to dziewięcioletni bliźniacy. Śliczni jak aniołki. Wspólnie z mamą, młodą kobietą po niedawno przebytej operacji plastycznej, spędzają lato w domu na wsi. Biegają po lesie, pływają w jeziorze, trochę się nudzą i zaczynają buntować się przeciw zasadom narzuconym w domu. Mama staje się poirytowana. Synowie stają się agresywni. A agresja ma tendencje do eskalacji.

Chłopcy fantazjują o wrzucaniu jej robaków do łóżka, a później ją do niego przywiązują. Zalepiają jej usta klejem, a potem rozcinają je nożyczkami do paznokci. Twarz matki wykrzywia grymas bólu. Na białą pościel ścieka krew, ale jej krzyków na odludziu nikt nie usłyszy.

Ten horror rozgrywa się w filmie „Widzę, widzę”. Severin Fiala i Veronika Franz przełamują w nim silne tabu: agresji, którą dzieci mogą wykazywać wobec własnych rodziców. I przemocy, którą może się to skończyć. Mocny obraz potraktowaliśmy jako punkt wyjścia do rozmowy o tym, co się dzieje, kiedy to dzieci próbują przejąć władzę nad dorosłymi.

Anna Bielak: „Spędziliśmy na tym planie najlepsze lato w życiu” – powiedzieli Lukas i Elias Schwarzowie. W filmie „Widzę, widzę” chłopcy zagrali braci, którzy torturują mamę. Przemoc bez konsekwencji jest źródłem przyjemności?

Hubert Czemierowski: Przemoc jest ekscytująca. Nie sądzę jednak, że ekscytuje zadawanie bólu. W grę wchodzi raczej posiadanie władzy nad drugą osobą. To ona jest podniecająca. Znajoma opowiadała mi, jak będąc jedenastoletnią dziewczynką, uczennicą z wzorowym zachowaniem i czerwonym paskiem na świadectwie, odkryła, jaką przyjemność sprawia dzierżenie władzy nad kimś od niej słabszym. Razem z przyjaciółką pojechały na obóz i okazało się, że dzielą pokój z koleżanką, która panicznie boi się opowieści o duchach. Wystarczyło kilka słów i koleżanka nie spała całą noc, trzęsąc się ze strachu i płacząc. Wspominała, że delektowały się poczuciem posiadania tak wielkiego wpływu na kogoś innego. W dobrych domach, w których się wychowały, nigdy się z czymś takim nie spotkały.

Jak kształtują się relacje władzy we współczesnych rodzinach?

– Układy są dziś bardziej partnerskie, niż były kiedykolwiek wcześniej. Pokolenia urodzone na przełomie lat 70. i 80. z uporem do tego dążyły. Ludzie, którzy dziś są po trzydziestce, byli jeszcze wychowywani w tradycyjny sposób – w rodzinach, w których władzę dzierżyli starsi. Wielu z nich nie chce powielać tego modelu. To zresztą naturalne, że każde kolejne pokolenie chce działać w kontrze do poprzedniego. Rodzice, którzy nie cieszyli się pełnią wolności jako młodzi ludzie, właśnie ją najbardziej chcą podarować swoim dzieciom. Ci, którzy żyli w szarej rzeczywistości, wydają pieniądze na zabawki, podróże i ciuchy. Tacy, którym w młodości powtarzano, że dzieci i ryby głosu nie mają, chcą rozmawiać z dziećmi i pozwolić im na podejmowanie decyzji. I generalnie nie ma w tym nic złego.

Ale każdy kij ma dwa końce.

– Bo czasem granica między dorosłym a dzieckiem za bardzo się zaciera. Współcześni rodzice często nie chcą wejść w rolę „dorosłych”. Szukają w dzieciach partnerów do wspólnej zabawy. Czasem, kiedy widzę na ulicy matkę i nastoletnią córkę, trudno mi powiedzieć, która jest która. Jedna się odmładza, druga się postarza. Pamiętam też jeden z pikników rodzinnych, w których uczestniczyłem. Przyszedł na niego ojciec z synem. Byli identyczni. Ubrani w takie same szorty i koszulki polo. Mieli takie same fryzury. Trzydziestoletni facet wyglądał i zachowywał się jak ośmiolatek – jakby był kumplem swojego syna. Zresztą ubrania dla dzieci kiedyś były zupełnie inne. Dziś są tylko zminiaturyzowanymi wersjami ubrań dla dorosłych. Za tą zmianą idą kolejne. (…)”


cały wywiad można przeczytać tutaj:

www.weekend.gazeta.pl/weekend/1,138262,19607174,mamo-chcialbym-cie-zabic-czy-agresja-dzieci-wobec-rodzicow.html


PSYCHOTERAPEUTA GDAŃSKGABINET PSYCHOTERAPII W GDAŃSKU

Wykłady i spotkania psychologiczne w Trójmieście: Film na kozetce – pokaz filmu „El Club”.

31 stycznia 2016 r., w niedzielę o godz. 16:00, odbędzie się kolejne spotkanie z cyklu „FILM NA KOZETCE!”. Tym razem pokazany zostanie chilijski dramat w reż. Pablo Larraina, „EL CLUB”. Film zdobył w tym roku nagrodę Srebrnego Niedźwiedzia w Berlinie, był również nominowany do tegorocznej nagrody Złotego Globu.

Psychoterapia Psychodynamiczna GdańskW dyskusji o filmie udział wezmą: Hanna Stanek-Gajowniczek, psychoterapeuta psychoanalityczny, członek Polskiego Towarzystwa Psychoterapii Psychoanalitycznej i kandydat Polskiego Towarzystwa Psychoanalitycznego.W latach 1999-2008 prowadziła seminaria z diagnozy klinicznej w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie. Pracuje klinicznie od 20 lat.

Drugim gościem będzie Adam Nalepa, reżyser teatralny i dyrektor artystyczny Fundacji Teatru BOTO, autor znakomitych spektakli wystawionych na deskach Teatru Wybrzeże: „Blaszanego bębenka”, „Nie-Boskiej komedii”, „Czarownic z Salem i Faraona”. Dyskusję poprowadzi Tomasz Garstkowiak.

„Przez pierwsze kilka, kilkanaście minut oglądamy szereg scenek rodzajowych. Czterech starszych mężczyzn w towarzystwie jednej kobiety przechadza się skrajem morza, śledzi przebieg psiej gonitwy, spędza spokojne chwile w jakimś domostwie. Telewizja, ciepłe kapcie, gazetka. Reżyser bardzo powoli odkrywa przed nami prawdziwą naturę tego, na co patrzymy. Choć mężczyźni nie modlą się, noszą zwyczajne ubrania, nie wykazują żadnych przejawów duchowości, okazują się księżmi. A dom w miasteczku na chilijskiej prowincji, w którym mieszkają pod okiem pewnej zakonnicy, to miejsce zesłania. Niepozorna codzienność stanowi jedynie przykrywkę, dywan, pod który zamieciono brudy. Lecz kiedy w progu staje nowy lokator, status quo zostaje zaburzone. W ślad za skazanym na banicję księdzem do mieściny przybywa bowiem jego były wychowanek. Oskarża on duchownego o seksualne wykorzystywanie i zaczyna zagrażać obłudnej społeczności. (…)”

[fragment recenzji zaczerpnięty z portalu internetowego „Filmweb.pl”]


więcej o spotkaniu oraz o całym cyklu „Film na kozetce” można przeczytać tutaj:

www.facebook.com/Film-na-kozetce-680275761984409


PSYCHOLOG W GDAŃSKUPSYCHOTERAPIA PSYCHODYNAMICZNA GDAŃSK

Wykłady i spotkania psychologiczne w Polsce: „Kino a psychoanaliza.”

W nadchodzącą niedzielę, 10 stycznia 2016r. o godzinie 12:00 w Kinie Mikro (Kraków) odbędzie się kolejna projekcja filmu w cyklu „Kino a Psychoanaliza”. Tym razem wyświetlony zostanie film kolumbijskiego reżysera Ciro Guerry – „W objęciach węża” (2015).

Psychoterapia Psychodynamiczna w GdańskuDyskusję o filmie poprowadzi psychoterapeutka oraz pracownik Instytutu Religioznawstwa Małgorzata Sacha oraz filmoznawca Maciej Fortuna. Bilety sprzedawane są w cenie 10 złotych. Cykl filmowy „Kino a psychoanaliza” są to spotkania psychoterapeutyczne i pokazy kinematografii w jednym. Odbywają się raz w miesiącu w niedzielę. Szczegółowe informacje dotyczące kolejnych wydarzeń są na bieżąco zamieszczane na stronie internetowej Kina Mikro oraz na stronie Krakowskiej Szkoły Psychoterapii Psychoanalitycznej.

„‚W objęciach węża’ rzuca na widza czar i wprowadza go w długotrwały trans. Film Ciro Guerry hipnotyzuje zwłaszcza pięknem czarno–białych kadrów. Portretowana na ekranie podróż w głąb amazońskiej dżungli nie będzie jednak ani komfortowa, ani bezpieczna. Guerra zaprasza nas na wędrówkę po piekle urządzonym tubylcom przez przedstawicieli zachodniej cywilizacji. (…) Kontekst gatunkowy dostarcza atrakcyjnego kostiumu dla niezwykle gorzkiego przesłania. Kolumbijski twórca przyznaje wprost, że „W objęciach…” zrodziło się ze zmęczenia zachodnim stylem życia i chęci skonfrontowania się z przeszłością ojczyzny. W swoim filmie Guerra pokazuje choćby dramat Indian zmuszonych do niewolniczej pracy na plantacji kauczuku. Największe wrażenie robi jednak wątek  kultu praktykowanego w sercu dżungli przez zdegenerowanego misjonarza i jego popleczników. Reżyser wnikliwie portretuje obrzędy przypominające okrutną parodię katolickich rytuałów. (…) Sceny przedstawiające działanie kultu wydają się tak istotne również dlatego, że pokazują zgubne konsekwencje narzucania tubylcom zachodniego systemu wartości i wzorców zachowań. Staje się jasne, że biali, wkraczający na nowe terytoria z hasłami postępu, okazali się barbarzyńcami prowadzącymi do upadku innych kultur.”

[fragmenty recenzji filmu zaczerpnięte z portalu Filmeb.pl]


TERAPIA GDAŃSKPSYCHOTERAPIA PSYCHODYNAMICZNA W GDAŃSKU

Wykłady i spotkania psychologiczne w Polsce: „Kino a psychoanaliza.”

Kino „Mikro” i Krakowski Oddział Polskiego Towarzystwa Psychoterapii Psychoanalitycznej zapraszają na film i dyskusję, którą poprowadzą psychoanalityk Bartosz Puk oraz filmoznawca Maciej Fortuna. Wstęp: 10 zł

Psychoterapia Psychodynamiczna w GdańskuCykl filmowy „Kino a psychoanaliza” są to spotkania psychoterapeutyczne i pokazy kinematografii w jednym. Odbywają się raz w miesiącu w niedzielę. Szczegółowe informacje dotyczące kolejnych wydarzeń są na bieżąco zamieszczane na stronie internetowej Kina Mikro oraz na stronie Krakowskiej Szkoły Psychoterapii Psychoanalitycznej. 20 grudnia 2015 roku, w niedzielę o godzinie 12.00 wyświetlony zostanie film „Czerwony Pająk” w reż. Marcina Koszałki. Film opowiada historię bohatera, który przypadkowo zostaje świadkiem morderstwa i zaczyna śledzić sprawcę zbrodni… W „Czerwonym pająku” źródłem napięcia nie są konfrontacje bohaterów ze światem zewnętrznym, ale ich własne, wewnętrzne wybory. Uczestnicy spotkania „Kino a psychoanaliza” będą rozważali a takie tematy jak: „Jak daleko można się posunąć, by zaspokoić ciekawość?”, „Gdzie przebiega granica między fantazją a rzeczywistością?” Na ile można otworzyć się na zło?” 

Psychoterapia Psychodynamiczna w GdańskuBartosz PukPsychoterapeuta, certyfikat sekcji naukowej psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, superwizor i terapeuta treningowy Polskiego Towarzystwa Psychoterapii Psychoanalitycznej, kandydat Polskiego Towarzystwa Psychoanalitycznego. Realizacja Studium w Krakowie. Psychiatra i psychoterapeuta Oddziału Leczenia Zaburzeń Osobowości Szpitala Specjalistycznego im. J. Babińskiego w Krakowie.

Maciej Fortuna – Ukończył Kulturoznawstwo (specjalność: filmoznawstwo) na Uniwersytecie Jagiellońskim.  Publikował w „Studium”, ” Ha!arcie” i „Świecie Filmu”. Autor wydanej w 2002 roku powieści „Pasztet z duszami”.


więcej informacji na temat wydarzenia tutaj: www.kinomikro.pl


 TERAPIA GDAŃSKPSYCHOTERAPIA PSYCHODYNAMICZNA W GDAŃSKU

Wykłady i spotkania psychologiczne w Polsce: Projekcja filmu „Poradnik pozytywnego myślenia”.

Już jutro, 15 grudnia 2015 roku odbędzie się kolejne spotkanie z cyklu „Filmowe (ob)sesje″. O godzinie 20.00 rozpocznie się projekcja filmu pt.: „Poradnik pozytywnego myślenia”. Wydarzenie organizują Uniwersytet SWPS oraz Kino Praha. Studenci Uniwersytetu SWPS – wstęp 15 zł przy okazaniu legitymacji.

Psychoterapia Psychodynamiczna w GdańskuChoroba psychiczna, skomplikowane relacje rodzinne, niedostosowanie społeczne, problemy emocjonalne bohaterów, historia o miłości, akceptacji i tytułowym pozytywnym myśleniu – tak można opisać tło tej kinematograficznej uczty w reżyserii Davida O. Russella. Po filmie kluczowe wątki występujące w fabule omówią eksperci z uczelni – dr Agata Wytykowska-Kaczorek, mgr Martyna Harland. Gościem specjalnym będzie Kinga Dębska.

Dr Agata Wytykowska-Kaczorek jest psychologiem pracującym w nurcie poznawczo-behawioralnym. W pracy terapeutycznej zajmuje się kryzysami, zaburzeniami lękowymi, depresją, zaburzeniami osobowości czy utratą motywacji. Pracuje jako adiunkt na Uniwersytecie SWPS, ponadto prowadzi terapię, warsztaty oraz szkolenia dla biznesu. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Psychoterapii Poznawczo-Behawioralnej.

Martyna Harland zajmuje się tematyką emocji i inteligencji emocjonalnej oraz psychologią pozytywną: szczęściem, zdrowiem oraz jakością dobrego życia. Prowadzi badania nad wpływem kultury (filmoterapii) na rozwój i samoświadomość oraz rozumienie emocji. Na co dzień pracuje jako dziennikarka/redaktorka w programie „Hala Odlotów” TVP Kultura oraz „Kocham Kino” TVP2, gdzie łączy zainteresowanie kulturą i psychologią. Razem z Aleksandrą Strójwąs zajmuje się rubryką dotyczącą filmoterapii, czyli psychologicznego wplywu filmów, w magazynie „Sens”.

Kinga Dębska jest kulturoznawczynią, dokumentalistką, scenarzystką, byłą dziennikarką. Jest absolwentką Uniwersytetu Warszawskiego na wydziale neofilologii. Studiowała japonistykę. W 2004 roku podjęła studia na wydziale reżyserii w prestiżowej praskiej Szkole Filmowej FAMU. Dziś jest jej absolwentką. Była drugim reżyserem na planie „Pitbulla”. Dotąd nakręciła kilka filmów dokumentalnych m.in.: „Fotograf snów” (1997) o Ryszardzie Horowitzu, „Kocham Chrystusa” (2000), który otrzymał Grand Prix na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Katolickich w Niepokalanowie w 2001 roku, wyprodukowaną przez Telewizję Czeską CT 2 „Cieszyńską lekkość bytu”, „Droga, prawda, życie” (2001), „Uzdrowiciele” (2002), „Szamani i szarlatani” (2002), „Para mieszana” (2005) (razem z Lenką Wimmerovą), nagrodzony w Łodzi podczas Festiwalu Mediów „Józek i jego dzieci” (2007), opowieść o genialnym perkusiście Igorze Faleckim urodzonym w 2002 roku „Najbardziej lubię grać” (2008), „Sześć oktaw” (2008)


więcej na temat tej projekcji i cyklu „Filmowe (ob)sesje″ można przeczytać tutaj:

www.swps.pl/warszawa/warszawa-aktualnosci/warszawa-wydarzenia/13199-filmowe-ob-sesje-projekcja-filmu-poradnik-pozytywnego-myslenia


 TERAPIA GDAŃSKPSYCHOTERAPIA PSYCHODYNAMICZNA W GDAŃSKU

Wykłady i spotkania psychologiczne w Trójmieście: Film na kozetce – pokaz filmu „Prawie jak matka”.

20 grudnia 2015 roku odbędzie się kolejny pokaz kinematografii z cyklu „Film na kozetce”. Spotkanie odbędzie się w „Teatrze na plaży” (al. Mamuszki 2, Sopot) o godzinie 16.00. Wyświetlony zostanie film pt.: „Prawie jak matka”, w dyskusji wezmą udział psychoterapeutki Wiola Rębecka i Anna Faber, wydarzenie poprowadzi Tomasz Garstkowiak.

Psychoterapia Psychodynamiczna w Gdańsku„Prawie jak matka” to film brazylijski z 2015 roku w reżyserii Anny Muylaert. Opowiada historię Val, pracującej jako gosposia bogatej rodziny w São Paulo kobiety. Pierze, gotuje, sprząta i jest powiernicą 17-letniego Fabinho, którego matka nigdy nie ma dla niego czasu. Val sama ma córkę, ale nie widziała jej od lat. Zostawiła ją w rodzinnym mieście pod opieką krewnych. W tym czasie ich kontakty ograniczały się do rozmów telefonicznych i przekazów z pieniędzmi. Niespodziewanie dziewczyna zapowiada swój przyjazd. Krok po kroku, niegdyś nienaruszalne reguły domowe zaczynają się rozpadać, wbrew woli Val. I w końcu, w środku awantury między matką a córką, wychodzi na jaw tajemnica Jessiki…

Wiola Rębecka – Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego, psychoanalityk, członek American Psychoanalytic Association. Antropolog kultury aktualnie związana z wydziałem Etnologii Uniwersytetu w New Mexico USA.

Anna FaberPsychoterapeutka psychoanalityczna, psychotraumatolog. Pracuje z niemowlętami oraz małymi dziećmi i ich rodzicami w ramach programu „Początek w Rodzinie” na oddziale położniczym Szpitala PCK w Gdyni, prowadzi terapie osób dorosłych i dzieci w praktyce prywatnej, współpracuje z sektorem publicznym prowadząc superwizje i szkolenia. Superwizor i terapeutka szkoleniowa PTPP.


szczegóły wydarzenia można poznać tutaj:

http://www.teatrnaplazy.pl/event/film-na-kozetce-prawie-jak-matka/


TERAPIA GDAŃSKPSYCHOTERAPIA PSYCHODYNAMICZNA W GDAŃSKU

Wykłady i spotkania psychologiczne w Polsce: Przeciwdziałanie przemocy wobec dzieci.

Już za dwa dni, 9 grudnia 2015 roku odbędzie się debata na temat: „Przeciwdziałanie przemocy wobec dzieci”. Spotkanie organizuje Zespół Interdyscyplinarny ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie, organizowane jest w ramach I Wrocławskiej Kampanii Społecznej Przeciwko Przemocy w Rodzinie „Biała Wstążka”.

Psychoterapia Psychodynamiczna w GdańskuW programie debaty między innymi pokaz filmu „Pręgi” oraz dyskusja i próba odpowiedzi na pytanie „Jak zapobiegać stosowaniu przemocy wobec dzieci?”. Poruszane będą również takie zagadnienia, jak: „Dziecko jako świadek przemocy w rodzinie”, „Skutki doświadczania przemocy w dorosłym życiu”. Kampania „Biała Wstążka” rozpoczęła się w 1991 roku w Kanadzie – właśnie wtedy w przeciągu zaledwie sześciu tygodni 100 tyś. mężczyzn w Kanadzie założyło białą wstążkę jako symbol osobistej deklaracji, że nigdy nie będą sprawcą przemocy wobec kobiet i będą reagować widząc przemoc wobec kobiet. Biała wstążka symbolizuje zobowiązanie do przerwania milczenia w kwestii przemocy i powstrzymania się od wszelkich form jej stosowania, w szczególności wobec kobiet. Jest to największa na świecie prowadzona w ponad 55 krajach świata międzynarodowa kampania skierowana do mężczyzn, mająca na celu walkę z przemocą wobec kobiet. Na fanpage’u wrocławskiej kampanii można przeczytać:

„Przemoc w rodzinie – definicja:

Jednorazowe albo powtarzające się, umyślne działanie lub zaniechanie naruszające prawa lub dobra osobiste członków rodziny, w szczególności narażające te osoby na niebezpieczeństwo utraty życia, zdrowia, naruszające ich godność, nietykalność cielesną, wolność, w tym seksualną, powodujące szkody na ich zdrowiu fizycznym lub psychicznym, a także wywołujące cierpienia i krzywdy moralne u osób dotkniętych przemocą. (Ustawa o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, art.2 ust.2)

Formy przemocy w rodzinie:

Przemoc fizyczna – naruszanie nietykalności fizycznej.
Przemoc psychiczna – naruszenie godności osobistej.
Przemoc seksualna – naruszenie intymności.
Przemoc ekonomiczna – naruszenie własności.
Zaniedbanie – naruszenie obowiązku do opieki ze strony osób bliskich.”


Czas: 9 grudnia 2015r., godz. 17:30 – 20:30

Miejsce: Uniwersytet Wrocławski Wydział Prawa, Administracji i Ekonomii, sala 301 w budynku C, 50-118 Wrocław, ul. Więzienna 8-12

Udział w debacie jest bezpłatny!


więcej informacji na temat akcji można przeczytać tutaj:

https://www.facebook.com/Kampania-Bia%C5%82a-Wst%C4%85%C5%BCka-Wroc%C5%82aw-456966234493081/


TERAPIA GDAŃSKPSYCHOTERAPIA PSYCHODYNAMICZNA W GDAŃSKU

Animacje: „Pierwsza randka Riley”

Studio Pixar zaproponowało kontynuację losów młodziutkiej Riley, głównej bohaterki bajki „W głowie się nie mieści” („Inside Out”), która miała swoją premierę w Polsce 1 lipca 2015r. W tym momencie jeszcze nie wiadomo, czy ta krótka historia jest zapowiedzią kontynuacji filmowej. Z pewnością animacja ukaże się jako dodatek na płytach Blu-ray.

Psychoterapia Psychodynamiczna w Gdańsku„Pierwsza randka Riley” („Riley’s First Date”) – bo taki tytuł nosi rzeczona animacja – pokazuje nam dalszą historię rodziny Riley. Tym razem 12- letnia już dziewczynka wybiera się na pierwszą randkę i mamy możliwość zajrzenia do domu i głów wszystkich bohaterów tej sekwencji. Akcja filmu rozgrywa się przede wszystkim w mózgu dziewczynki, gdzie uczucia rządzą się swoimi prawami a umysłem nastoletniej Riley zarządza pięć elementarnych emocji: Radość, Smutek, Gniew, Strach i Odraza.

Psychoterapia Psychodynamiczna w Gdańsku

„W głowie się nie mieści” to film nie dość że poruszający, to jeszcze oparty na naukowych podstawach. Doskonale łączy inteligentny humor, dynamiczną akcję i szaloną wyobraźnię. Film przyniósł twórcom ogromne zyski, krytycy i publiczność byli zachwyceni. Po pokazie w Cannes dziennikarze zgotowali animacji owacje na stojąco. Okazuje się, że pomysł zobrazowania popularnej metafory o małych ludzikach sterujących ludzkim organizmem jest gwarancją sukcesu. Pomysły scenarzystów, podane w odpowiednio komiksowej formie, nie odstają od ustaleń współczesnej nauki i rozumienia funkcjonowania ludzkiej osobowości. Z pewnością też ogromny sukces produkcji i popularność wśród dorosłych widzów wpisuje się w kolejną uniwersalną prawdę rządzącą psychologią: każdy dorosły nosi w sobie pewien ślad dziecka.

Psychoterapia Psychodynamiczna w Gdańsku


więcej o filmie „W głowie się nie mieści” można przeczytać w tych miejscach:

Film: „W głowie się nie mieści.”

Portale internetowe: „Wrażliwa nauka. ‚W głowie się nie mieści’ oczami psychologa.”


TERAPIA GDAŃSKPSYCHOTERAPIA PSYCHODYNAMICZNA W GDAŃSKU

Aktualności: „Mały książę.”

7 sierpnia 2015 roku miała miejsce polska premiera bajkowej ekranizacji kultowej książki pt. „Mały Książę”. Film opowiada o zmaganiach z dorastaniem, o lęku przed zależnością i bliskością z innymi. Animacja zarówno dla dzieci jak i dorosłych. Warto się wzruszyć i zadumać!

Gabinet Psychoterapii GdańskFragment recenzji z portalu internetowego Filmweb.pl:

Gabinet Psychoterapii Gdańsk„‚Mały Książę Marka Osborne’a to nietypowa hybryda. Historia Małego Księcia z kart książki Antoine’a de Saint-Exupéry’ego nie tylko wtłoczona jest tu w ramy zupełnie innej opowieści, ale i zostaje pociągnięta dalej, poza ambiwalentny finał oryginału. Wyznaczany przez produkcje Pixara czy DreamWorks standard komputerowej animacji dla najmłodszych łączy się z kukiełkową stylistyką rodem z realizacji Henry’ego Selicka („Koralina”) czy Wesa Andersona („Fantastyczny Pan Lis”). A przesłanie z wydanego ponad pół wieku temu literackiego pierwowzoru podparte jest skrojonym na dzisiejsze czasy antykorporacyjnym morałem. Brzmi jak recepta na filmową katastrofę, która nie zadowoli ani fanów powieści, ani najmłodszych widzów, mających spotkanie z książkowym Księciem jeszcze przed sobą. A jednak się udaje. Oczywiście, o ile przełkniemy fakt, że akcja filmu rozgrywa się w jakiejś alternatywnej rzeczywistości, gdzie „Mały Książę” nie jest międzynarodowym bestsellerem ani powszechnie znaną historią. Na osiedlu zuniformizowanych domków mieszka mała dziewczynka ze swoją matką. Kobieta jest zapiętą pod szyję szeregową pracownicą jakiegoś koncernu, która chce zawczasu wdrożyć córkę w rygor bycia trybikiem korporacyjnej machiny. Precyzyjnie rozpisany plan wakacyjnej nauki weźmie jednak w łeb, kiedy dziewczynka zaprzyjaźni się z ekscentrycznym sąsiadem. Stary pilot opowie jej o pewnym mieszkającym na asteroidzie chłopcu i nauczy ją, że w życiu nie liczą się jedynie biznesplany oraz tabelki. Wyobraźcie sobie, że typowa bohaterka filmu studia DreamWorks nagle odkrywa istnienie rzeczywistości rodem z filmu Selicka – i będziecie mieli pojęcie, w jakim kierunku zmierza ten „Mały Książę”. To droga od studyjnej animacyjnej rutyny do autorskiej przypowieści z sercem na dłoni. (…)”

[całą recenzję można przeczytać tutaj: http://www.filmweb.pl/reviews/Ma%C5%82a+i+Ksi%C4%85%C5%BC%C4%99-17680# ]


PSYCHOTERAPEUTA W GDAŃSKUGABINET PSYCHOTERAPII GDAŃSK

Portale internetowe: „Wrażliwa nauka. ‚W głowie się nie mieści’ oczami psychologa.”

Na portalu internetowym „Kultura Liberalna” pojawiła się recenzja filmu „W głowie się nie mieści”. Autorem jest psychoterapeuta, Bartosz Szymczyk:

„Twórcy „W głowie się nie mieści” stworzyli baśniową, ale jednocześnie zaskakująco prawdziwą z punktu widzenia nauki metaforę umysłu i procesów w nim zachodzących. Najważniejszą zaś lekcją – zarówno dla dzieci, jak i dla dorosłych – płynącą z filmu jest to, że smutek nie musi być złą emocją.

Gabinet Psychoterapii GdańskFilmy animowane już od dawna nie są przeznaczone wyłącznie dla dzieci. „W głowie się nie mieści” nie jest jednak animacją, w której dla młodych widzów zarezerwowana jest warstwa porywającej akcji, dla rodziców zaś przewidziano jedynie mrugnięcia okiem, smaczki nawiązujące do dorosłego świata. Studio Pixar zaprasza bowiem zarówno dzieci, jak i dorosłych do fantastycznego świata naszego umysłu i pokazuje wzajemny wpływ tego, co dzieje się w naszym życiu, i tego, co dzieje się w naszym wnętrzu. Choć mamy tu fabułę czytelną dla dzieci w wieku szkolnym – bohaterowie mają misję ratunkową i wypełniając ją, przemierzają fascynujące krainy – oraz zabawne cytaty dla rodziców – jak choćby plakaty filmowe z Wytwórni Snów – to sam pomysł opowiedzenia animacją o tym, co kieruje naszym życiem, ma szansę przykuwać uwagę obu tych grup. Tak młodsi, jak i starsi widzowie będą zaskoczeni tym, jak wielki wpływ mają na nas emocje. A z filmu „W głowie się nie mieści”, szczególnie z punktu widzenia psychologa, dowiedzieć się można o nich bardzo wiele.

Umysł animowany

Radość, smutek, złość, strach i odraza to pięć z sześciu emocji podstawowych (brakuje w tym składzie zaskoczenia) wyróżnionych przez Paula Ekmana, wybitnego psychologa, który był jednym z konsultantów naukowych filmu. Badając różne kultury na całym świecie, stwierdził on, że to właśnie te emocje są uniwersalne, a ludzie nie różnią się zbytnio pod względem sposobu ich ekspresji. Radość, Smutek, Gniew, Strach i Odraza to także bohaterowie filmu, osadzeni w mózgu i umyśle jedenastolatki Riley. Przeprowadzka wraz z rodzicami z ukochanej Minnesoty, gdzie zostawić musi drużynę hokejową i przyjaciół, do odmiennego pod każdym względem i mało przyjaznego San Francisco to dla dziewczynki doświadczenie nowego trudu emocjonalnego związanego z tak dużą zmianą.

Film koncepcyjnie może się kojarzyć z francuską serią „Było sobie życie”, w której neurony, krwinki czy bakterie obdarzone zostały ludzką twarzą i głosem, by wyjaśnić funkcjonowanie całego organizmu. Tutaj jednak twórcy koncentrują się wyłącznie na oddaniu złożoności umysłu: roli relacji społecznych i wspomnień, pamięci krótko- i długotrwałej, wyobraźni i nieświadomości, a przede wszystkim znaczenia emocji, które potrafią zabarwiać nasze wspomnienia i kierować naszymi przeżyciami. Nie jest to zadanie łatwe, szczególnie gdy uświadomimy sobie stopień skomplikowania naszego mózgu. O ile niektóre procesy poznawcze, jak zapamiętywanie i przypominanie, łatwo sportretować metaforą czytelną nawet dla dzieci, o tyle niektóre procesy psychiczne mogą wymagać komentarza rodziców (sny produkowane niczym filmy w Wytwórni Snów czy lęki zamknięte w Nieświadomości), a inne nawet dla rodziców mogą być dość hermetyczne (np. jazzowo-plastyczne oddanie skomplikowanych procesów dekompozycji w Krainie Pojęć Abstrakcyjnych, z której ujęciem i neuronaukowcy mogą mieć interpretacyjny kłopot). Twórcy filmu przyglądają się zresztą umysłowi specyficznemu: umysłowi dziecka, które poprzez kryzys wywołany zmianą i stratą dorasta, tracąc coś z dziecięcości, ale zyskując coś z dorosłości. Czego więc możemy się nauczyć, przyglądając się temu, co dzieje się w głowie Riley? (…)”


cały artykuł jest do przeczytania tutaj:

http://kulturaliberalna.pl/2015/08/11/w-glowie-sie-nie-miesci-szymczyk-recenzja/


GABINET PSYCHOTERAPII GDAŃSKPSYCHOLOG W GDAŃSKU