Portale internetowe: „Zaburzenia osobowości – czym są i jak sobie z nimi radzić?”

Oto zwięzły i treściwy przewodnik po zaburzeniach osobowości. Artykuł ukazał się na portalu internetowym „Park Psychologii”:

Psychoterapia Psychodynamiczna Gdańsk„Zaburzenie osobowości definiowane jest jako zaburzenie psychiczne, którego istotnymi cechami są głęboko zakorzenione, trwałe, nieprzystosowawcze wzorce relacji ze środowiskiem, myślenia o nim i postrzegania go, ukonstytuowane tak dalece, że powodują trudności w funkcjonowaniu społecznym i behawioralnym.

Przyczyny zaburzeń osobowości są do dnia dzisiejszego przedmiotem dyskusji i kontrowersji. Niektórzy specjaliści uważają, że należy ich szukać we wczesnych doświadczeniach z dzieciństwa, które spowodowały zaburzenia w rozwoju poznawczym i behawioralnym. Inni z kolei twierdzą, że przyczyn zaburzeń osobowości należy szukać w czynnikach biologicznych i uwarunkowaniach genetycznych. Podczas gdy etiologia zaburzeń nie została do końca poznana, uważa się powszechnie, że przyczyny zaburzeń osobowości znajdują się na styku czynników genetycznych i środowiskowych.

Główne postacie zaburzeń osobowości to:

1. Osobowość histrioniczna (cechująca się przesadną teatralnością zachowań i wyrażaniem emocji, płytką i chwiejną uczuciowością, stałym poszukiwaniem uznania, nadmierną koncentracją na atrakcyjności fizycznej, uwodzicielskością).
2. Osobowość obsesyjno – kompulsywna; anankastyczna (cechująca się nadmiernym perfekcjonizmem, przywiązaniem do szczegółów, wątpliwości, ostrożności, sztywnością i uporem, pojawianiem się natarczywych myśli lub impulsów).
3. Osobowość unikająca lub lękowa (charakteryzująca się ograniczonym stylem życia z powodu przeżywania nadmiernego lęku, niechęcią przed wchodzeniem w bliższe związki z ludźmi, poczuciem niższości w stosunku do innych, uczuciem napięcia i niepokoju, nadmierną koncentracją na byciu krytykowanym w sytuacjach społecznych).
4. Osobowość zależna (cechuje się przyzwalaniem innym osobom do przejęcia odpowiedzialności za swoje życie, nadmierną obawą przed opuszczeniem przez osobę bliską, podporządkowaniem własnych potrzeb potrzebom innych osób, od których jest zależna, poczuciem bezradności lub niewygody w sytuacjach osamotnienia).
5. Osobowość paranoiczna (cechująca się nadmierną wrażliwością na niepowodzenie i odrzucenie ze strony innych, tendencją do długotrwałego przeżywania przykrości, postawą ksobną, tendencją do zniekształcania codziennych neutralnych lub przyjaznych doświadczeń jako działań wrogich).
6. Osobowość schizoidalna (charakteryzująca się chłodem emocjonalnym, ograniczoną zdolnością do przeżywania ciepłych i przyjaznych uczuć wobec innych, często preferującą samotność, nie posiadającą bliskich przyjaciół, pochłoniętą światem fantazji oraz niewrażliwością wobec obowiązujących norm).
7. Osobowość antysocjalna (cechująca się nieliczeniem się z uczuciami innych, lekceważeniem norm społecznych, łamaniem ich, niemożnością utrzymania trwałych związków z innymi, niezdolnością do przeżywania poczucia winy, skłonnością do obwiniania innych, bardzo niską tolerancją na frustrację).
8. Osobowość narcystyczna (dominuje poczucie wspaniałości, potrzeba bycia podziwianym, brak empatii, owładnięcie fantazjami nieograniczonych sukcesów, potęgi, błyskotliwości, przekonanie o byciu nadzwyczajnym i konieczności otaczania się niezwykłymi ludźmi o wysokim statusie, instrumentalne traktowanie innych, arogancja). (…)”


cały tekst jest dostępny na stronie internetowej:

www.parkpsychologii.pl/artykuly/34-zaburzenia-osobowosci-czym-sa-i-jak-sobie-z-nimi-radzic


TERAPIA W GDAŃSKUPSYCHOTERAPIA PSYCHODYNAMICZNA GDAŃSK

Portale internetowe: „Czym jest asertywność?”

Gabinet Psychoterapii w GdańskuKrótko, zwięźle i na temat asertywności:

„Asertywność to umiejętność wyrażania własnych uczuć, opinii i potrzeb bez naruszania praw innych ludzi. Świadomość własnych praw, którą daje nam postawa asertywna pozwala nam dbać o własną przestrzeń i budować relacje z innymi ludźmi oparte na partnerstwie, szacunku i poszanowaniu wzajemnym uczuć i poglądów.

Wiele osób sprowadza zachowania asertywne do zachowań egoistycznych lub do mówienia „Nie”, dlatego w opisie treningu chcemy przybliżyć, czym jest asertywność i w jaki sposób może ona zmienić nasze relacje z innymi ludźmi.

Czym jest asertywność? To przede wszystkim:

  • umiejętność wyrażania opinii, krytyki, potrzeb, życzeń,
  • umiejętność odmawiania w sposób nieuległy i nieraniący innych,
  • umiejętność przyjmowania krytyki, ocen i pochwał,
  • autentyczność,
  • elastyczność zachowania,
  • świadomość siebie (wad, zalet, opinii),
  • wrażliwość na innych ludzi,
  • stanowczość.

W relacji z innymi ludźmi osoba posiadająca postawę asertywną:

  • potrafi kontrolować własne emocje, co oznacza, że wyraża uczucia bez oceniania, atakowania drugiej osoby;
  • nie ulega manipulacjom innych osób, szantażom emocjonalnym ani innym próbom wpływu emocjonalnego;
  • przyjmuje krytykę i opinię;
  • nie odczuwa lęku, poczucia winy, które paraliżują jej zachowanie i powodują, że przyjmuje postawę uległą lub agresywną;
  • potrafi prosić i wyrażać życzenia bez poczucia winy;
  • szanuje prawa, poglądy i uczucia innych nawet jeśli są one inne niż moje;
  • realizuje założone przez siebie cele, chroni własne prawo do poglądów i uczuć pomimo nacisków innych osób i z uwzględnieniem praw innych;
  • wyraża poprzez komunikowanie własnych uczuć i z poszanowaniem innych jak chce być traktowana przez nich;
  • często bowiem inni nie wiedzą co czujemy i co myślimy i w efekcie domyślają się, zgadują lub przyjmują, że zgadzamy się z ich zachowaniem wobec nas;
  • ma poczucie, że jest partnerem dla drugiej osoby i uznaje siebie za tak samo ważnego jak on;
  • potrafi egzekwować swoje prawa i chronić je;

W relacji z samym sobą osoba asertywna:

  • posiada adekwatny do rzeczywistości obraz własnej osoby;
  • posiada umiejętność stawiania sobie konkretnych i realistycznych celów, dzięki świadomości własnych słabych i mocnych stron i własnych ograniczeń i kompetencji;
  • w efekcie podejmuje działania, które są w zasięgu jego możliwości a tym samym doświadcza częściej uczucia satysfakcji niż rozczarowania wynikającego z braku realizacji założonych celów;
  • akceptuje siebie;
  • jest świadomy własnych ograniczeń i akceptuje je;
  • daje sobie prawo do popełniania błędów;”

artykuł został zaczerpnięty ze strony internetowej portalu „Park Psychologii”:

www.parkpsychologii.pl/artykuly/137-czym-jest-asertywno%C5%9B%C4%87


TERAPEUTA GDAŃSKGABINET PSYCHOTERAPII W GDAŃSKU

Portale internetowe: „Jakiej pomocy potrzebujesz? Psychoterapia.”

Psychoterapia GdańskMonika Dreger napisała poradnik dotyczący pomocy psychologicznej. Oto fragment dotyczący psychoterapii:

Psychoterapia to proces powrotu do równowagi psychicznej czy, wręcz, znalezienia równowagi, której wcześniej nie było. Psychoterapia to rozmowa i zbudowanie relacji z drugą osobą (psychoterapeutą).

W procesie psychoterapii narzędziem jest sam terapeuta (w tym jego osobowość), jego wiedza, kompetencje, doświadczenie zawodowe i osobiste. Podczas psychoterapii mamy możliwość innego doświadczania siebie i rzeczywistości. Odkrywania swoich zasobów, czyli tego czym się już dysponuje, rozwijania ich i wzmacniania. Psychoterapeuta nie ocenia i nie doradza. Towarzyszy w procesie terapii. Prowadzi proces tak, aby osoba, z którą pracuje, sama odkryła, czego potrzebuje i jak to osiągnąć oraz żeby sama podejmowała decyzje i brała odpowiedzialność za swoje życie.

Psychoterapia pomaga w odzyskaniu równowagi psychicznej i emocjonalnej, ale też somatycznej (cielesnej), bo zdarza się, że problemy psychiczne i emocjonalne dają o sobie znać poprzez dolegliwości fizyczne. Psychoterapia może być również sposobem poznawania siebie lub wspomagania rozwoju osobistego.

(…)

Psychoterapia opiera się głównie na rozmowie, choć terapeuta może zaproponować także inne formy działania, np. rysunek, list, oglądanie zdjęć. Na ogół na pierwszym lub kilku pierwszych spotkaniach omawiany jest problem i zakres pomocy. Potem zaczyna się właściwy proces psychoterapeutyczny. W psychoterapii niezmiernie ważna jest relacja, która tworzy się między terapeutą a osobą, której pomaga. W dużej mierze sama ta relacja może być czynnikiem wspomagającym proces psychoterapii. Trzeba pamiętać, że to zawsze spotkanie dwóch osób, i tak jak bywa to w życiu „poza gabinetem”, czasami te osoby mogą sobie nie odpowiadać. To wskazówka, że powinno się poszukać innego specjalisty. Dotyczy to początków terapii. Po pierwszym lub drugim spotkaniu osoba szukająca pomocy na ogół już wie, czy dany specjalista jej odpowiada, i czy uda się zbudować z nim relację, która oparta będzie na zaufaniu. Zaufanie bowiem jest kolejnym czynnikiem wspomagającym proces terapii. Jeśli wątpliwości co do osoby terapeuty pojawią się po kilku miesiącach terapii, to warto je omówić z psychoterapeutą. Podczas jednego z pierwszych spotkań, w zależności od nurtu psychoterapeutycznego, może zostać zawarty tzw. kontrakt – określenie celu pracy i częstotliwości spotkań. A jeśli się da, to także przybliżonego czasu trwania terapii – czasami nie da się tego określić na początku terapii. Jeśli spotkania odbywają się pomiędzy jedną osobą i jednym psychoterapeutą, mówimy o terapii indywidualnej.”


całość do przeczytania na stronie internetowej portalu Park Psychologii:

www.parkpsychologii.pl/porady/304-czym-jest-psychoterapia


PSYCHOTERAPIA GDAŃSKGABINET PSYCHOTERAPII W GDAŃSKU